Van blokjes om naar dijk en uiterwaarden
De dagen worden weer langer en dat betekent dat ik na mijn werk weer af en toe een rondje kan lopen. Waar het in Amsterdam een blokje om was, is het hier in Winssen de korte of de lange route. Meestal loop ik over de dijk en door de uiterwaarden – het is elke keer genieten.
Ik woon nu alweer twee jaar in Winssen. Na tien jaar heen en weer rijden tussen Amsterdam en Winssen zijn Hans en ik op 13 februari 2024 getrouwd en ben ik definitief verhuisd. Die keuze was eigenlijk niet moeilijk. Ik heb altijd de rust opgezocht en heb jarenlang in een dorp in Zuid-Italië gewoond. Het buitenleven past bij mij.
Regelmatig ga ik naar Amsterdam, waar mijn twee zussen wonen, en naar Zuid-Italië, waar mijn oudste dochter en kleinkinderen wonen. De afwisseling vind ik heel erg leuk en fijn.
Wat ik heel grappig vond: zowel in Italië als hier in Winssen kreeg ik met hetzelfde te maken… dialect! Sprak ik eindelijk Italiaans, sprak iedereen onderling dialect. Soms hoor ik mezelf nog steeds een dialectwoord gebruiken, simpelweg omdat het Italiaanse woord me niet snel genoeg te binnen schiet.
En hier? Ja hoor, de eerste keren op visite vlogen de woorden me om de oren: kleinkijnder, durrum, hauwje, duk, giester, jorrig, gij, kieken, kerl, motten, meugen, pruuven – en nog veel meer. Ik voelde me meteen thuis.
Het praten over Loeffen als men de supermarkt bedoelt, visite die achterom komt in plaats van door de voordeur en de vertrouwde haujewa’s… ik ben er inmiddels helemaal aan gewend.
En nu staat carnaval voor de deur. Ook weer iets totaal nieuws voor mij: prinsen en prinsessen, optochten, feesten, dorpen die ineens anders heten, buurten met eigen namen en mensen die maandenlang bezig zijn met het bouwen van prachtige wagens en vaak leuke thema’s. Ik geniet vooral van het genieten van de mensen om me heen en wens iedereen mooie, gezellige carnavalsdagen toe.
Volgende keer weer iets over voeten!